Kitapların vefakâr ve Kadim Dostu

________________________________________________ÖZGE ERDAĞI

Kitapların vefakâr ve kadîm dostu sevgili  İsmail Hocam,

Kelimelerle sizi anlatmak o kadar zor ki benim için. Elimden geldiğince, yazımın gücü yettiğince-yeteceğini zannetmiyorum- ve dilim döndüğünce bunu yapmaya çalışacağım ben de. Bir yerden başlamam gerek onu biliyorum, ama nereden? Öğrencilik yıllarıma dönmeliyim öncelikle, geçmiş zamanın izini sürmeliyim sizi anlatmaya başlamak için. Kırşehir Eğitim Fakültesi’nin, Türk Dili ve Edebiyatı öğretmenliği bölümünün 1998 senesi. Öğrenciliğimizin ikinci yılıydı  siz dersimize girmeye başladığınızda ve siz gelmeden evvel ününüz gelmişti, dilden dile dolaşarak, Kırşehir’in küçük ve sevimli kampüs bahçesine. İlk ders izlenimlerimizi düşündüğümde, oldukça korktuğumuzu hatırlıyorum. Arkadaşlar arasındaki sohbetlerden “ Bu dersten kesin  kaldık, ne yapacağız?” sorusu gündemimizin ana konusu olmuştu. O zamanlar bilmiyorduk tabii, “Öğretmek, yeniden öğrenmektir.”ilkenizi. Biz,  öğrencilik psikolojisiyle hareket ederek sizden öğreneceklerimizi değil de, dersten nasıl geçebileceğimizi  hesap ediyorduk. Evdeki hesap çarşıya uymadı nihayetinde. Sizle olan her ders sonrası bilgisizliğimizi öğrendik, Edebiyat deryasında yüzdüğümüzü zannederken. “Ol mahîler derya içre deryayı bilmezler” durumuna düşmüştük anlayacağınız. Daldığın deryadan başını arada bir çıkar ey mahî, belki, bir damlaya yansıyan surette,siretinle hemhal olacaksın, dediğimde dört elle sarıldım derslerinize, bizimle severek ve isteyerek paylaştığınız kitaplarınıza ve en önemlisi okuma tutkunuza.